Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen. 
Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn
terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! 

Op 1 januari 2020 kies ik ervoor niet meer dagelijks, maar weer wekelijks te schrijven.
Terug naar het Weekboek dus. De nummering laat ik weer los.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 49 - 347. Mooi, mooi! [18/25]: Nog één keer vroeger

vrijdag 13 december 2019

De bel klinkt nog na in de gang…
Haar figuur breekt in stukken
achter het matglazen raam…
Op die deur die andere naam…

Ze doet open, haar hand aan de deur…
Die glimlach, die geur…
Ze vraagt: Was het makkelijk te vinden?

Dat uitzicht, je woont hier best mooi…
Ja, het gaat met z’n tweeën,
maar straks dan wordt het te klein,
als over twee jaar de kinderen er zijn…

De koffie is klaar, dat haar,
datzelfde gebaar…
Ze vraagt: Nog steeds melk en suiker?

Ze zegt dat ze gelukkig is…

We gaan eens naar IJsland dit jaar,
nee, niet in augustus,
want zomers is het te druk,
in de winter scheelt dat een stuk…

Het bankstel te laag, het vloerkleed te dik…
Ze volgt mijn blik
en vraagt: blijf je eten?

Het spijt me, ik moest weer eens gaan;
nee, kan echt niet blijven,
ik heb vanavond nog zoveel te doen…
Heel voorzichtig geeft ze een zoen.

Ze zegt dat ze gelukkig is…

Haar hand aan de deur…
Die glimlach, die geur…
Ze aarzelt en zegt: Je moet gauw weer eens komen.

Ze zegt dat ze gelukkig is…


Dat Harrie Jekkers goede liederen kan schrijven, weet een ieder die goed naar zijn theatersolo’s en cd’s heeft geluisterd. Voordat hij met alleen zijn gitaar ging optreden en, van 1979 tot 1985, Klein Orkest leidde, waren die teksten niet minder van kwaliteit, alleen ging de zeggingskracht ervan soms verloren in de popmuziek. Neem nou de bovenstaande, over twee geliefden, die inmiddels hun eigen weg zijn gegaan, maar elkaar toch weer eens op afspraak treffen. Niet zo verstandig, want je voelt als luisteraar beider ongemak en zijn ongerustheid. Ze ontmoeten elkaar in haar nieuwe huis en het bankstel te laag, het vloerkleed te dik… Niet haar smaak die hij zich herinnert. Ze zegt dat ze gelukkig is…

Of deze:

Ik was nooit op zoek naar de vrouw van mijn leven,
maar als een droom kwam jij en ben je ook gebleven.
En mocht je ooit gaan, blijf je voor mij
mijn leven lang een mooie herinnering erbij,

want het is echt niet te geloven:
jij haalt dingen bij me boven
waarvan ik niet eens wist dat ik ze had;
jij kan zwijgend zoveel zeggen
en ik hoef jou nooit uit te leggen
waarom ik zoveel van je hou.

Jij hebt mij geraakt en gek, ik mis jou altijd,
zonder jou duurt elk uur een eeuwigheid.
En als jij er bent, wil ik nergens meer zijn,
alleen bij jou, in een eindeloos refrein, 

want het is…


Niet meer dan twee keer vier regels en een refrein. Prachtzin: maar als een droom kwam jij en ben je ook gebleven. Lijkt kreupel, want moet daar niet staan: en je bent ook gebleven? Nee, want als een droom kwam jij en een droom ben je ook gebleven. Zijn droomvrouw dus.

Waarom begin ik over liederen van meer dan 35 jaar oud? Harrie Jekkers besloot vroeger nog één keer te laten terugkomen in de vorm van een theaterprogramma met anekdotes over en de liederen en muzikanten van zijn Klein Orkest. Dit onder de titel: Later is allang begonnen [een van de successen van toen, FV] & vroeger komt nog 1 keer terug. De tournee is inmiddels voorbij en zojuist is er een 2cd van het programma verschenen, opgenomen in Theater Carré. Ook de tv-registratie staat op internet. 




Voor de opname van de twee liederen van hierboven: zie hier.

Archief 2019