Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker en vaker iets minder - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. 

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2024202320222021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, begint rond (en meestal al ruim voor) vijf uur 's morgens. Om te schrijven zijn het mijn meest productieve uren van de dag.

Week 6 - 48. Herman [2/4]

zaterdag 17 februari 2024

Vervolg van gisteren.

…Waar hij ook speelt: of het nou in het Olympia in Parijs is, in Theater Carré, waar hij sinds 1971 al meer dan zeshonderd keer optrad, of in stadstheaters als De Kunstmin in Dordrecht, waar ik de voorstelling vrijdagavond zag. En dan betreft dat niet alleen de aankleding, maar ook de dynamiek – met veel zelfspot van de zogenaamd stramme ouderling – en de subtiele interactie tussen de groepsleden. Inhoudelijk is elk programma een ode aan de muziek – met daarin al decennialang een hoofdrol voor topgitariste Edith Leerkens – en bovenal aan de taal. De voorstelling staat bol van gedichten (zoals van Babs Gons, Bart Moeyaert, Bette Westera en steevast van Judith Herzberg), herbergt altijd een paar klassiekers (zoals nu de vertalingen van Liefde van later en Cirkels) en steeds is er volop ruimte voor nieuwe liederen en verhalen (veelal van eigen hand). Die zijn fraai gedrapeerd rond de thematiek van de voorstelling…

Wordt vervolgd.

Archief 2024