Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 202320222021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, begint rond
(en meestal al ruim voor) vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. 

Week 1 - 1. Ik van mij

zondag 01 januari 2023

NRC publiceerde 29 december de populairste Ikjes van 2022. Miriam van ’t Hek, coördinator social media, leidt de keuze in:

Naar zijn aard is het nieuws een ernstige aangelegenheid. Zeker in het nu bijna afgelopen jaar 2022 waarin de ene crisis de andere leek op te volgen. Gelukkig bestaat sinds 2002 het Ikje als tegengif. De dagelijkse rubriek op de achterpagina geschreven door NRC-lezers die met korte, persoonlijke anekdotes [van maximaal 120 woorden, FV] het nieuws relativeren. De leukste exemplaren – geheel arbitrair, bij minstens twee leden van de social-media-redactie moeten de mondhoeken omhoog krullen – worden gedeeld op de sociale media. De soms wel duizenden likes bewijzen dat de ontroerende, grappige of onverwachte ontboezemingen voor vele volgers een lichtpuntje zijn. Daarom, tien van de populairste Ikjes van 2022. 


Ik kies uit die tien vandaag mijn vijf populairste:

PRINTJE
Vrijdagmiddag zie ik twee studentes zoekend rondlopen op mijn afdeling op de universiteit. Ze zoeken een computer om iets te printen. Ik bied hulp aan. 'Mail het maar even', zeg ik. 'Dat zou heel fijn zijn. Het moet vandaag', zeggen ze.
Meewarig denk ik terug aan mijn eigen studententijd, met last minute inleveren van papers. Ik ben blij dat ik kan helpen en geef mijn e-mailadres, zodat ik het kan printen. In mijn mail verschijnt een retourbon voor online bestelde kleding.
Eric van der Hijden

ASOCIAAL
Na een dramatisch ongeluk kwam het besluit tot euthanasie. Hij was jong en geliefd. Het afscheid is ontroerend mooi. Na afloop, alleen in mijn auto, komt de ontlading. Schaamteloos huil ik en twee lagen waterproof mascara belanden op mijn wangen. Ik sta asociaal geparkeerd, half op de stoep in de buurt van de begraafplaats. Dan wordt er op het raam geklopt door een politieagent. Snel veeg ik mijn ogen droog en open het raam. De agent: ‘Oh, sorry, mevrouw. Gecondoleerd. Huilt u maar door, hoor.’
Renata Beck

SCHAPENVACHT
Met een klant sta ik uitgebreid te praten over de aankoop van een bank. Ze vindt het fijn dat de stof behaaglijk voelt, maar hoe zit het met vlekken en is de stof wel sterk genoeg, want Knoet springt vaak ruw op de bank en maakt ook veel vlekken. Ik vertel over schapenvachten en dat niet alle honden hiervan houden, maar dat als er wel een match is, veel bankproblemen zijn opgelost met een schapenvacht op de bank. Ze schudt het hoofd. Knoet is haar man.
Robert Leemker

OVERBODIG
Na herhaaldelijke mailtjes van de opticien toch maar langsgegaan voor een periodieke oogkeuring. Met lichte tegenzin, want is dat niet wat overbodig? Ik neem plaats achter de oogmeter en de opticien begint: ‘Lees maar voor.’ Ik zeg vol zelfvertrouwen: 'Veertien, zes, elf.' De opticien kijkt me verbijsterd aan: ‘Mevrouw, dit zijn letters…’
Romée Lagerveld


Nee, het blijven er vier, want het Ikje van zaterdag, oudjaarsdag, moet in deze Top-5 zeker mee:

FEESTDAGEN
Het was een moeilijk jaar, met veel verlies. Ik zie dan ook op tegen de feestdagen. Terwijl de meesten de laatste cadeaus en lekkernijen inslaan, ga ik zwemmen. Het zwembad is, op een enkeling na, leeg. Ik passeer rillend de badmeester en prevel ‘goedemorgen’. ‘Goedemorgen, lieve dame’, antwoordt hij met een zacht gezicht. Als ik in het bad stap, rollen warme tranen over mijn wangen in het chloorwater. 

Xandry van den Besselaar



Archief 2023