Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint al ruim vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 31 - 65. Indrukwekkende docu

zaterdag 06 augustus 2022

In Trouw lees ik vandaag de televisierecensie van Renate van der Bas. Zij schrijft over de documentaire Elin en noemt die een van de pijnlijkste doch eerlijkste docu’s van dit jaar. Ik citeer:

De film volgt vier jaar lang het gezin van Marie-José en Patrick, ouders van een tweeling die veel te vroeg werd geboren. Onaffe lichtgewichtjes over wie de artsen aan de ouders vroegen: zullen we proberen ze in leven te houden of niet? Als ik het goed begreep, hakten de artsen zelf de knoop door. De kindjes werden aan de machines gehangen en terwijl Bente er goed doorkwam, bleek Elin meervoudig gehandicapt. Vooral fysiek, want in haar koppetje lijkt weinig mis. Alleen is vanwege dat niet meewerkende lijf communiceren met woorden een drama. De zoektocht naar een manier om via een computer te kunnen praten is de rode draad in de documentaire.
Daarbij mochten filmmakers Cinta Forger en Walther Grotenhuis heel dicht bij het gezin komen, vanaf het moment dat de meisjes tien, elf jaar oud zijn. Je ziet hoe moeder Marie-José totaal is toegewijd aan Elin. En haar meestal als enige verstaat en begrijpt. Ze tilt het toch al flinke meisje met een onvoorstelbare kracht steeds weer in rolstoel en bed.

Elin lijkt altijd goedgemutst, wil graag actie om haar heen, maakt grapjes. Maar als het voor een kijker al zo frustrerend is om de moeizame communicatie te zien, hoe hoog moet dan de stress in Elins binnenwereld zijn?
Dat Bente en Elin een tweeling zijn, laat je het ongrijpbare, het oncontroleerbare van het leven zien. Je kan denken: ze moeten dit soort premature baby’s toch niet laten leven. Maar deze twee kindjes zaten in hetzelfde schuitje. En de een werd een sterk en gezond kind, terwijl de ander nooit zelfstandig zal zijn.
Je kan gedachten hebben over hoe de moeder haar aandacht verdeelt over het hele gezin. Maar je kan ook besluiten er niets van te denken. Neem het moment dat Bente met haar moeder zit te eten, maar Elin aandacht nodig heeft en Marie-José opstaat. “Zit ik weer alleen aan tafel”, zucht Bente, een ingetogen meisje dat dan met haar grote ogen even veelbetekenend naar de camera kijkt.
Maar het leven komt zoals het komt. De documentaire maakt niets mooier dan het is…







Ik besluit er meer over te lezen en vervolgens om terug te kijken. Ik ben onder de indruk. De tweeling wordt maar liefst zestien weken te vroeg geboren en is dus niet of nauwelijks levensvatbaar. Wat Van der Bas suggereert, is waar: omdat de ouders in shock zijn en niet kunnen beslissen over de keuze voor leven of dood, doen de artsen dat. Ze gaan voor leven, die keuze met de minste kans. Maar toch: het ene meisje loopt geen schade op en zal opgroeien als ieder ander kind. Maar het andere… We volgen het medisch traject dat Elin, totaal afhankelijk, ingaat. En het emotionele traject dat de ouders - bewust - en gezonde dochter - ongewild - zijn ingegaan. Want het betekent nogal wat, zoals voor de relatie tussen de geliefden – de moeder vecht als een leeuw; de vader is daartoe niet bij machte – en hun bijgestelde toekomstverwachtingen. 

Ik ben onder de indruk, schrijf ik, maar eigenlijk werd ik er heel, heel verdrietig van. Terwijl de tranen nog over mijn wangen rollen, stuur ik de link door naar dochters, vrienden en bekenden. Beter kan ik niet doen: aandacht vragen voor wat niet onberoerd laat, wat raakt…

PS:
Elin betekent de stralende; Bente is de gezegende. Zie de documentaire HIER.   

 

Archief 2022