Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint al ruim vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur en -directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 30 - 60. Van een hond een olifant maken

zondag 24 juli 2022

Ik heb er hier vast eerder over geschreven. Als een ouder met kind ons tijdens een hondenwandeling passeert en ik hoor: “Kijk, een hondje”, zeg ik steevast: “Da’s geen hondje, da’s een olifantje.” De verwarring die daarop volgt – zo’n kind volledig in de nadenkstand – is prachtig om te zien.

Vanmiddag wandelt een opa met z’n kleinkind. Opa heeft alleen een sportbroek aan om ons zijn tattoo’s en dikke buik te tonen. Waarom dat buiten het strand niet strafbaar is gesteld… “Een hondje”, zegt het kind. Ik, ter variatie: “Da’s toch geen hondje; da’s een konijntje.” Opa trekt het kind mee, komt dreigend op me af en briest: “Da’s desinformatie.” Versta ik het echt goed? Ik zeg: “Pardon?” Hij: “U verspreidt desinformatie.” Ik haal mijn schouders op en loop door. Met het kind heb ik te doen, want dat leert nu al dat je elke waarheid in twijfel moet trekken en verzinsels serieus moet nemen. En zo maak je van een hond alsnog een ko… – nee, olifant.

Archief 2022