Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 26 - 45. Nóóit meer van gehoord

dinsdag 28 juni 2022

Halverwege de jaren negentig van de vorige eeuw ben ik docent Nederlands in het Middelbaar Beroepsonderwijs en ik heb twee getalenteerde jeugdvoetballers in de klas. Beiden dromen van een profcarrière en zoveel tijd gaat op aan hun trainingen dat het huiswerk er wel eens bij in schiet. Althans bij de ene; de ander weet het beter te combineren. Als ik hun wel eens vraag hoe ver zij zijn, antwoordt ‘die ene’ zelfverzekerd dat een contract bij een eredivisieclub aanstaande is. En daarna? “Nou, toch wel binnen een paar jaar naar het buitenland: Italië, Spanje… Engeland mag ook…” En ‘de ander’, meer bescheiden: “Hard trainen, blijven dromen, maar ook realistisch zijn. Zonder wat geluk kom je er niet!”
Van ‘die ene’, de zelfverzekerde, hebben we niet veel meer gehoord. Voetbalde even in de Eerste Divisie bij F.C. Den Bosch, maar raakte al snel uit de gratie bij het eerste team, moest naar het tweede, vertrok naar een amateurvereniging… En ‘die ander’, de meer bescheidene? Ging via F.C. Den Bosch naar onder meer S.C Heerenveen, PSV en Manchester United. Voetbalde zeventig keer in het Nederlands Elftal en is inmiddels voetbaltrainer. Met ingang van seizoen 2022-2023 coacht hij zijn oude club PSV, waar hij al jaren de trainer is van Jong PSV. Zijn naam: Ruud van Nistelrooij.

Ik moet aan hem denken nu ik de column lees van Nicolien Mizee in de NRC van zaterdag 28 mei. Een citaat:

Lang heb ik lesgegeven aan mensen die wilden leren schrijven. Eén klasje herinner ik me nog goed. Matthijs, een knappe man van een jaar of veertig, begon na een kwartier hoog van de toren te blazen.  “Je kunt met een hoop regeltjes komen, Nicolien, maar denk je dat Dostojevski zich aan dat soort regeltjes hield? Die schrééf gewoon. En niet dat navelstaarderige gedoe van moderne Nederlandse schrijvers, nee, alle grote thema’s werden behandeld: leven en dood, liefde en geloof! […] 
“Goed Matthijs, jouw lievelingsschrijver is dus Dostojevski,” zei ik, “en die van jou, Marieke?”
“Carry Slee.” […] Hoe oud zou het lieve kind zijn? Zestien? 
“Nu gaan we een schrijfopdrachtje doen”, zei ik. […]  Na tien minuten moest iedereen zijn pen neerleggen. Om de beurt lazen ze hun stukje voor. Marieke was als laatste aan de beurt. 
“En wat vinden we ervan?”, vroeg ik, de klas rondziend. 
“Ja, dat is allemaal heel lief en snoezig,” zei Matthijs, "maar dit bedoel ik dus: dat geneuzel over jezelf omdat je niks hebt meegemaakt. Sorry Marieke, je bent gewoon nog erg jong. Maar om te schrijven heb je levenservaring nodig. Ik heb voor mijn werk voor Artsen zonder Grenzen de hele wereld over gereisd.” 
Dat zal nu een jaar of tien geleden zijn. Van Matthijs heb ik nooit meer wat gehoord. Marieke Rijneveld won als eerste Nederlander en jongste schrijver ooit de International Booker Prize. 
Douze points.

Archief 2022