Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 3 - 10. Reuzestom

donderdag 20 januari 2022

Een maand geleden belandde Reus in de lappenmand en ze liep drie weken ongelukkig rond met zo’n vervelende kap op d’r kop. Zowel mentaal (trainen) als fysiek (wandelen en spelen) een enorme aderlating – voor mij, maar vooral voor haar. Nu ze net begonnen is aan een nieuw intensief trainingstraject, gaat het weer mis.

Gisteren knauwde ze in een onbewaakt kwartiertje een deel van een voetbed onder haar linker voorpoot af. Zat misschien een splinter, sneetje, scheurtje… Gevolg: een fikse bloedende wond, die vooral niet moet gaan ontsteken. 







Dus wéér een kap op en slechts korte wandelingen om het huis (doet ze heel creatief op drie poten)… Wéér geen training en spelletjes om vijf uur ’s morgens… Wéér niet naar hondenopvang en hondenschool… Wéér geen anderhalf uur samen lopen in de late ochtend... 

Ik maak de wond schoon en droog en zalf die in. “Sukkel”, zeg ik, maar meen dat nooit.  

Archief 2022