Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 2 - 5. Jong gestorven in 120 woorden [2/2]

zondag 09 januari 2022

Vervolg van gisteren.

Dan zie ik Bob (67) zitten. ‘Ik bekeek je theaterboekenkast,’ zegt hij, ‘en wist dat je veel boeken wegdeed, maar mijn Toon-persiflage staat er nog. Met onze brieven! Ook ik heb straks een lied: Flink zijn, maar dan – want zo noemen jullie dat tegenwoordig – twee-punt-nul.’
‘Ik hoor het al,’ zegt Bert (49), ‘als iedereen voor zichzelf begint, zal iemand regie moeten voeren. Ik dus, Let’s go! Of… wil jij nog iets zeggen?’
Ik kom bij zinnen en omhels hen een voor een: Bert, Bob, Bram, Felix, Harry, Jeroen, Maarten... Mannen die mij ontvielen. 



Bram Vermeulen. Schilderij: Hanneke Gommers (2004)

 


‘Ik mis jullie steeds vaker’, stamel ik. 
‘Ach, nu zijn we toch weer samen’, zegt Bert. Ik schrik me rot. 
‘Voor vanavond, bedoel ik’, stelt hij gerust.

Wordt vervolgd.


Bob (Leverman), bekend als Robert Long;
Bert = Bert Klunder 
 

Archief 2022