Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 1 - 4. Jong gestorven in 120 woorden [1/2]

zaterdag 08 januari 2022

Jeroen van Merwijk. Schilderij: Hanneke Gommers (2005)




Ze zitten aan de Eek-tafel als ik thuiskom. Jeroen (65) staat op en heet mij welkom in mijn eigen huis. ‘Zoals je ziet,’ zegt hij stralend, ‘zitten wij hier met zevenen. Jij bedacht eerder thematische Tafels van Acht en wij besloten jou te verrassen. Natuurlijk met een Tafel van Acht van te jong gestorven theatervrienden.’ Hij pakt zijn gitaar; op de muziekstandaard staat de gelijknamige tekst. Bram (57) neemt zijn achtsnarige gitaar ter hand en heft het glas met Maarten (51), zittend achter een keyboard.




Maarten van Roozendaal. Schilderij: Hanneke Gommers (2005)




Harry (67) roept dat hij zich excuseert omdat hij nog werkt aan zijn State of the Art voor straks. Felix (69) constateert dat De Zwarte Bioscoop een prachtige naam zou zijn voor een theater alhier. 


Wordt vervolgd.

Archief 2022