Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint al ruim vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 52 - 123. Weg van hier in 150 woorden

dinsdag 28 december 2021

Deze dinsdag en woensdag loopt alles anders. Een (letterlijk) hoog bezoek kan niet doorgaan, want wie wij daar ontmoeten zit in quarantaine door een positieve Corona-test.

Omdat we méér hebben ingepland, is de teleurstelling groot. Daarom rijden we ter afleiding ’s ochtends even naar de fijnste stad van Nederland. Lopen met Reus naar het imposante depot – De pot op zijn Rotterdams – van Museum Boijmans Van Beuningen, over Westeriks Eendrachtsplein en door de meest inspirerende straat die er is: de Witte de With. Bestellen koffie, eten een broodje. En we zeggen tegen elkaar dat het toch idioot is dat wij niet teruggaan naar deze prachtstad.

We hebben een fantastisch huis, maar het staat in een dorp dat niet deugt, omdat men hier slechts vertrouwt op het woord van God, maar niet op dat van de wet. Verkeersovertredingen, vuurwerkoverlast – alles mag en Corona heeft nooit bestaan. Ja, we moeten hier maar weg.  

------

Voor het kunstdepot: lees hier

Archief 2021