Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20222021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint al ruim vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 49 - 118. Veertig jaar Bouwkunde! [1/2]

zaterdag 11 december 2021

Al dagenlang gonsde het door de groep: het gaat gebeuren! Nee, geen eindeweekse date met een onbekende, maar een vrijdagse vrijage met iemand voor wie we al zo vaak eerder hartstochtelijk vielen. We mochten weer naar Bouwkunde. Ach ja, Bouwkunde in Deventer: al decennia zeer geliefd theaterzaaltje boven, geweldig eetcafé beneden. Maar het eten was al snel te goed en het eetcafé heette voortaan bistro. Maar het eten bleef te goed en Bouwkunde groeide uit tot een gerenommeerd restaurant met zelfs een Michelin-onderscheiding. Zeer terecht!

In 2020 was het veertig jaar geleden dat Bouwkunde begon en al die jaren waren zij de drijvende krachten: Heleen Boom (toenmalig psychiatrisch verpleegkundige en begonnen als vrijwilliger in dat theatertje) en Pieter van de Pavoordt (destijds een twintigjarige idealist, die aan het Klooster in Deventer al rap Heleens hart sneller liet kloppen).
Echter, het succes van het restaurant verdrukte steeds meer de geliefde theaterfunctie: de gastvrijheid naar de bespeler, het geweldige aanbod voor het publiek. En in 2020 kreeg het theater na veertig jaar een welverdiende nieuwe plek: Theater Bouwkunde verhuisde, samen met Filmhuis De Keizer, naar een splinternieuw gebouw om de hoek: (film)theater MIMIK aan de IJssel. 




Heleen en Pieter



Dat is op zichzelf al feestelijk. Nou ja, voor het theater dus. Het restaurant kon het jubileum door Corona echter niet vieren. Heleen en Pieter besloten daarom het Bouwkunde-kookboek samen te stellen. Vijfentwintig menu’s – voor, hoofd en na – in tekst en beeld, met bijpassende wijntips (van Heleens zowat de beste kaart van Nederland) en met anekdotes van bespelers die er graag kwamen optreden en komen eten! Onder hen: Youp van ’t Hek, Huub van der Lubbe, Erik van Muiswinkel, Katinka Polderman en Koos Terpstra. Een citaat uit de bijdrage van laatstgenoemde:

De eerste keer in Bouwkunde: 27 mei 1989 met de voorstelling Andromache. En ik moet eerlijk zijn, ik kan me daar niets, nul komma nul van herinneren. Had problemen genoeg van mezelf op dat moment.
In mijn dagboek staat niets over het theater of over Pieter, Heleen, alleen: ‘De voorstelling was kut.’ En dat was-tie waarschijnlijk ook niet eens, ik was toen te veel met mezelf bezig. Daarna nog vaak. Altijd hartelijk. HARTELIJK, en wat voelde ik me welkom. […] We hebben gedronken, we zijn het grondig oneens en hartstochtelijk eens geweest, we hebben gelachten en geschreeuwd, tot we zelf niet meer wisten waar het over ging. Kijk, zo doe je dat. Geluk is onmogelijk vast te houden, maar je kunt er wel je best voor doen het te genereren.
Vrijdag 11 mei 2018: ik ging naar een voorstelling van het NNT in de schouwburg van Deventer Eerst even eten in Bouwkunde. Je loopt binnen, gaat zitten, ik hoef de wijnkaart niet te zien, ik hoef de spijskaart niet te zien. Heleen weet wat ik lekker vind, weet dat ik geen vlees eet, alles gaat gemakkelijk, het eten is heerlijk, laat elke stad een Bouwkunde hebben, even thuis ergens anders.


Al dagenlang gonsde het door de groep: vrijdag naar Bouwkunde! Maar ja, we moesten door naar MIMIK. Met de belofte snel weer te komen, aten we het geweldigs daardoor toch met enige haast. Zoveel haast, dat ik het boek van Heleen & Pieter niet eens kon meenemen. Maar bijzondere mensen doen bijzondere dingen: ze stuurden het gewoon na. Het ligt hier voor me en is ronduit prachtig. Ik ga snel weer naar Deventer. 

Zie hier: Restaurant Bouwkunde.

Wordt vervolgd!

Archief 2021