Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 46 - 109. Kennismaking in 150 woorden [1/2]

woensdag 17 november 2021

Opeens staat ze daar met haar aangelijnde hond. Tien meter van het veldje waar ik met Reus wil trainen. Ze blíjft er staan. Of zij hiernaar op weg is, vraag ik. Zij: ‘Denk je dat dat goed gaat?’ ‘Reus gaat met elke hond goed’, antwoord ik. ‘Weet u het zeker – of mag ik jij zeggen?’ Ik: ‘Kom jij maar hierheen. Ik houd Reus aangelijnd totdat ze aan elkaar gewend zijn.’ Aldus geschiedt. 
Goed gaat het. Na dertig seconden kunnen zij het zonder ons af. Tijd om kennis te maken. Nee, ze woont niet hier, maar gaat elke woensdagmiddag autorijden, want haar hond houdt daarvan. Ze kijkt dan of er ergens een uitrenveldje is waar misschien aardige honden en baasjes vertoeven. Heeft dat positieve hard nodig na zeven jaar noodgedwongen opgesloten zitten na de zelfmoord van haar oudste dochter en de psychose die haar vervolgens trof. Van trainen komt niets meer. 

Archief 2021