Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 45 - 102. Cloch' in 150 woorden [6/8]

zondag 07 november 2021

Vervolg van gisteren. 






Cloch’ is wagenziek. Ook tijdens haar laatste reis geeft ze alles over. Ik heb deze donderdag kip voor haar gekookt en haar door de ochtenduren heen steeds slechts een paar kleine stukjes gegeven in de hoop dat zij die binnenhield. Niet dus.
De assistente verschoont de bench en ik loop nog tien minuten met Cloch’ rond. Nooit hield ze ervan langdurig opgetild te worden, maar nu is ze volledig ontspannen. Alsof zij zelf ook wel weet…
Als de dierenarts binnenkomt, barst ik in snikken uit. Niet erg, want er valt niet veel informatie uit te wisselen. Cloch’ krijgt een spuitje en zal binnen enkele minuten in slaap vallen. Ik ben weer alleen met haar. Nog een paar keer slikt ze, haar tongetje glijdt uit haar bekje en ze is weg. De dierenarts komt terug voor de dodelijke injectie. Ook nu zal het maar zo’n vijf minuten duren. Dat gaat anders.


Wordt vervolgd (slot).

Archief 2021