Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 44 - 101. Cloch' in 150 woorden [5/8]

zaterdag 06 november 2021

Vervolg van gisteren. 






Ik bel dinsdag met de dierenarts, die Cloch’ haar medische geschiedenis voor zich heeft liggen. Al heel lang een dieet voor haar nierfalen. Waarschijnlijk heeft het binnenplassen ook met die problemen te maken. Al jaren artrose en dat zij nog op stoelen en tafels springt en daardoor levendig lijkt, is alleen maar te danken aan alle opstapjes die voor haar zijn aangebracht. “Maar,” zegt zij, “de laatste keren stonden die voorpoten wel erg krom en zakte zij ook al door haar heupen. Dat zij desoriënteert, duidt er niet alleen op dat haar zicht en gehoor nog verder zijn verslechterd, maar ook dat zij dementeert. Ze is zeventien jaar en zeven maanden. Haar leeftijd eist haar tol.” 
Ze hoort me snotteren, maar ik kende de uitkomst van dit gesprek ook al van tevoren. We maken een afspraak voor donderdagochtend elf uur en het afscheid nemen gaat beginnen. Het kan niet anders.  


Wordt vervolgd. 

Archief 2021