Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 38 - 84. Lijdende duif in 150 woorden

maandag 20 september 2021

Een jonge duif, zie ik links vanuit mij ooghoek. Ze wankelt. Ik kijk beter: haar vleugel links half afgescheurd, grote vleeswonden, haar ogen rollen… Aangevallen door een kat? Ze valt om, staat weer op… 

Gebeurt vanmiddag aan de dijk als ik met Reus wandel. Lastig met een hond bij me, maar ik weet wat mij te doen staat: doodslaan, hoe gewelddadig dat ook klinkt. Ik loop naar de vogel toe, maar die valt op dat moment onder een heg en rolt waarschijnlijk naar de lager gelegen tuin. Hoe dan ook, ik kan niet meer bij haar komen.

Ik stond vaak aan een sterfbed – meer dan menigeen, professionele zorgverleners uitgezonderd. Familieleden, vrienden en zelfs mijn geliefde. De meesten waren ervan overtuigd: na nu is er niks meer. Voor dieren is sowieso geen plaats in de hemel. Dus voor die duif geldt slechts: verlos haar uit het lijden. Hopelijk ging het vredig.

Archief 2021