Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 34 - 77. Dijks tumult in 150 woorden [2/2]

zaterdag 28 augustus 2021

Wie zichzelf niet herkent in een over haar / hem geschreven verhaal, reageert terecht verontwaardigd en overweegt gerechtelijke stappen wegens smaad. Wie zichzelf in een stuk maar al te goed tegenkomt, ook al is er geen naam genoemd, rest alleen maar woede. Zo ook in dit geval. 

Ik vond de aanleiding een nogal onschuldig logboekstukje en heb bij de dijkse confrontatie ook niet het argument gehoord dat er onzin staat. Maar wie vindt – dat hoorde ik wel benoemen – dat je niet over kwalijke gebeurtenissen mag schrijven, heeft in schrijversland een probleem. Wij laten ons door niets en niemand censureren. Onze artistieke vrijheid is ons meer waard dan het bakken van zelfingenomen zoete broodjes voor iets of iemand anders, inclusief onszelf en de dierbaren om ons heen. Bevalt die waarheid je niet? Dan heb je pech gehad.

Schreeuwen verliest het altijd van het vrije woord. Wie dreigt, zwijgt; wie schrijft, blijft.

Archief 2021