Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 29 - 64. Perplex in 150 woorden

woensdag 21 juli 2021

Dertig jaar eerder: ik weet dat mijn huwelijk niet lang meer standhoudt; zij voelt de behoefte het hare een flinke dreun te verkopen. Zo vinden we elkaar. Haar hond gromt en blaft de eerste keren dat ik bij haar op bezoek kom. Sindsdien begroet hij me kwispelend. 
Haar man tref ik als ik, zogenaamde collega, haar ophaal voor een zogenaamde bijeenkomst. Hij doet open en schrikt als de hond achter hem vandaan schiet en enthousiast tegen mij op springt. “Zo doet hij nooit tegen vreemden”, zegt hij, wat ik voor het beest ook niet ben.

Dertig jaar later: een envelop in de bus. Geen afzender. Een boek. Geen begeleidend schrijven, geen opdracht. Wat zie ik het eerst: de auteursnaam of auteursfoto? Ik weet meteen dat zij het is. 

Pas ruimde ik mijn correspondentie. Ook de hare. Bewaarde slechts de eerste brief. Datum: 21 juli 1991. Vandaag precies dertig jaar geleden.

Archief 2021