Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 27 - 60. Geraakt in 150 woorden

zaterdag 10 juli 2021

Hij is een jaar of tien. Elke zaterdagochtend als ik sta te wachten tot de hondentraining begint, schept hij met een riek de poep van de pony’s uit de wei in zijn kruiwagen. Dan steekt hij over naar het veld met de geit en het paard, die hem reikhalzend opwachten. Vorige week zag ik al dat hij, voordat hij daar zijn werk hervat, naar de geit gaat en die aait totdat het dier zich tevreden in het gras neervlijt. 

Vandaag is hij nog bij de pony, die het hier sinds een paar dagen zonder haar pasgeboren veulen moet stellen. Poep is nog niet geruimd; aandacht voor het overgevoelige dier vindt hij belangrijker. Hij streelt haar manen, praat tegen haar. 
Wat zegt een jongen van tien tegen een verlorene over verlies? Kent immers nog niet onze clichés voor als we het ook niet weten. Zijn jeugdige ongeremdheid lijkt mij een zegen.

Archief 2021