Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 27 - 59. Verschrikt in 150 woorden

maandag 05 juli 2021

Ga rond het middaguur met de honden snel een rondje door de wijk. Herder aan de lijn, kleintjes los. 
Een man wacht voor een bruggetje dat wij over willen stappen. “Ga maar voor”, roep ik. “Wil ik eindelijk iets goed doen…”, moppert hij en stapt van zijn fiets. 
“Ben zo gespannen,” zegt hij, “want om drie uur moet ik er met mijn advocaat zijn en hoor ik of ik mijn huis uit moet. Na vierentwintig jaar. Kut-woningbouwstichting! Hoezo, overlast? Vrouw dood, kind dood – in de keuken. Mijn oom, toen mijn tante… BMW kwijt door die drugs. Lenen vrienden je auto. Als ik die auto niet terugkrijg, is-tie de mijne. Nou ja, zo ben ik natuurlijk niet.” Ik maak me beleefd uit de voeten.

Loop een dag later om half vijf ’s morgens door een natuurgebied. Twintig kilometer verder! Voor een soortgelijk bruggetje staat hij met zijn fiets. Schrik me rot.

Archief 2021