Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 27 - 58. Verbaasd in 150 woorden

zondag 04 juli 2021

Niet dat de bedenkers toestemming moeten vragen, maar toch raar dat je op een nieuwssite leest dat een theater een van je meest succesvolle producties herneemt. Nota bene met dezelfde medewerkers! Toch vond niemand van hen het nodig je dat te laten weten.

Niet dat mijn bijdrage onmisbaar is, maar het is toch merkwaardig dat je in een persbericht leest dat het theaterboek dit najaar verschijnt waarvoor de auteur je uitvoerig wilde bevragen. Het kwam er blijkbaar niet van, net zomin als van het je op de hoogte stellen van die keuze.

Ik riep het over mezelf af door me, al ver voor Corona, steeds verder te distantiëren van het theater – een wereld die mij vijftig jaar in zijn greep hield, maar niet kon verhinderen dat steeds meer andere horizonten mij de laatste decennia verleidden.

Ik maakte zelf de keus roemloos uit het licht te stappen. Nooit verbitterd, vaak verbaasd

Archief 2021