Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 6 - 13. Met wéér een poot in de sloot

zaterdag 13 februari 2021





Na het grote werk, zoals het slopen van een plint in de woonkamer en natuurlijk het laten sneuvelen van het grote voorraam – maar dat was een ongeluk (lees hier) –, test Reus nu haar verfijnde motoriek. Daardoor stond zij vanochtend met wéér een poot in de sloot. Het kunnen verwijderen van alle tabletten uit een strip Paracetamol is knap, maar het vervolgens opeten van het medicijn, is knap stom. Meteen naar de spoedeisende hulp, adviseerde onze dierenarts, want dit kan levensbedreigend zijn. Dan kom je in het weekeinde op dit tijdstip (7 uur) terecht in het prachtige Evidensia Dierenziekenhuis in Nieuwegein. Daar heeft men haar laten braken en is nog twee keer bloed afgenomen om vast te stellen of er schade aan vitale organen is ontstaan. Dat is gelukkig niet het geval. Drie uur later en tweehonderd euro armer waren we weer thuis. Reus’ voorpoten herinneren ons nog even aan dit avontuur; de plint moet trouwens nog gemaakt. 

 
 

 

Archief 2021