Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 0 - 1. Twintig procent

vrijdag 01 januari 2021

Ferd Grapperhaus is een tevreden minister van Justitie en Veiligheid. Door het vuurwerkverbod is er op oudejaarsavond twintig procent minder overlast geweest, stelde hij trots. Twintig procent minder overlast bij een algeheel (lees: honderd procent!) vuurwerkverbod en dan al tevreden?

Ook in Giessendam is er waarschijnlijk niet meer dan twintig procent minder overlast geweest, want er werd opnieuw stevig geknald, ook om middernacht hier op de dijk op nog geen honderd meter van ons huis.

Daar lag jonge hond Reus te bibberen in haar bench. Die was helemaal afgedekt, maar is niet geluidsdicht, want zij moet ook ademen. We hebben haar geleerd tijdens wandelingen niet van een vuurwerkknal te schrikken. Maar als het een uur lang op oorlogssterkte doorgaat…






Door het falende vuurwerkbeleid van een regering die, zoals in 2020 wel is gebleken, meer van economen dan van zorgpersoneel en dieren houdt, is onzekere Reus in de nieuwjaarsnacht zo’n twintig procent van haar zelfvertrouwen kwijtgeraakt. Vindt Grapperhaus dat veel of weinig? 


Archief 2021