Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 48 - 339. Dierenleven [55/52] - extra [3]

donderdag 05 december 2019



Zoals dagelijks in dit jaargetijde kwamen ze vanochtend rond achten weer met vele duizenden overgevlogen vanuit de Biesbosch, waar ze overnachten. Sommige vluchten zo hoog dat je ze nauwelijks ziet – die gaan richting de Oostvaardersplassen. Andere starten lager – die foerageren in de Alblasserwaard. Enkele vliegen zo laag, die kun je haast aanraken – die blijven ‘thuis.’

Ik ga elke ochtend speciaal naar buiten om ze te zien en te horen, maar vanochtend was ik al onderweg. Ik liep door de winkelstraat, hoorde ze naderen, stond stil en keek naar boven. Een man passeerde: “Nog nooit een gans gezien zeker”, schamperde hij. “Verleerd naar een gans te kijken zeker”, repliceerde ik verontwaardigd.

Even later stonden we achter elkaar bij de supermarkt. Ik herkende hem wel, hij mij klaarblijkelijk niet. Ik stond daar niet van te kijken. Hij is immers niet geïnteresseerd in ganzen en wist dus gans niet wie ik was.

Archief 2019