Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen. 
Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn
terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! 

Op 1 januari 2020 kies ik ervoor niet meer dagelijks, maar weer wekelijks te schrijven.
Terug naar het Weekboek dus. De nummering laat ik weer los.

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 45 - 316. Mooi, mooi! [1/25]: Morfine

dinsdag 12 november 2019

Mijn rubriek Gedicht Gedacht loopt een maand vooruit en sluit het jaar binnenkort af als ik in dit tempo doorga; met deze rubriek weet ik inmiddels beter maat te houden en die ligt weer bijna op schema, zodat ik niet telkens hoef te schrijven dat het weken eerder is dan de datum erboven doet veronderstellen. 
 



Zo is het nu vrijdagmiddag 8 november (oké, toch nog vier dagen te vroeg) en vanavond vindt de boekpresentatie plaats van Morfine, een cyclus van zeven gedichten die Adriaan van Dis (hij wordt in december 73 jaar) schreef nadat hij december 2017 hard ten val kwam op het ijs en met tal van breuken in het ziekenhuis belandde. Nieuwe heupen en kilo’s gips, maar vooral dagelijkse doses morfine hielpen hem erbovenop. En het schrijven van die gedichten dus, waarvan dit het openingsgedicht is99 Uitgevers/Publishers besloot ze bibliofiel uit te geven, in een kleine oplage (van uiteraard 99 exemplaren) en met illustraties en een kunstwerk van Berend Strik. Galerie Fons Welters, in de Bloemstraat te Amsterdam, besloot aan die uitgave een tentoonstelling te wijden en daar is vanavond die presentatie.


Dit is het persbericht:

Na een val brak schrijver Adriaan van Dis (1946) van alles en nog wat. Gips en morfine zetten hem weer op de been en achter de schrijftafel. Vooral morfine bleek een aardige vriend die nog lang bleef plakken. Samen schreven ze een dichterlijk verslag van hun ervaringen.
Beeldend kunstenaar Berend Strik (1960) maakte, geïnspireerd op de gedichtencyclus van Adriaan van Dis, de serie
 Stitched body-c-prints. De serie van acht collages is een verzameling van ‘sporen’ in het intieme en kwetsbare menselijk lichaam. Strik wil het lichaam laten zien als een object om bij te mijmeren, om over na te denken. Door een fijnzinnig lijnenspel van dradenstiksels helpt hij de kijker ‘dwalen’ over en langs het gefotografeerde lichaam. Soms lijkt het op een geheimzinnig landschap, soms op een vreemd operadecor met speelse of grillige vormen, schaduwen, lijnen en kleuren die allerlei associaties oproepen. Strik: “Morfine verzacht, verdooft en heeft een hallucinerende werking. Maar eigenlijk legt Van Dis in deze cyclus de werkelijkheid juist bloot en laat hij zien wat er achter en onder de littekens schuilt. Zijn poëzie maakt ze weer draaglijk en aanschouwelijk. Mijn stiksels hebben eenzelfde werking: ze verzachten de littekens, zodat je er naar kunt kijken.”




De samenwerking tussen Van Dis en Strik mondde uit in de bundel Morfine, die als zesde deel verschijnt in de reeks 99 Editions, in een gelimiteerde oplage van 99 exemplaren. Bij de bundel hoort een gesigneerde en genummerde piëzografie van de collage The Ear met een – uniek – handmatig aangebracht stiksel, eveneens in een oplage van 99, formaat 24 x 18,5 cm, geprint op 210 grs Innova IFA24 Fine Art Paper.

U verwacht het al: de oplage is inmiddels uitverkocht.

Archief 2019