Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 44 - 311. Foto [1/2]

donderdag 07 november 2019




Op 31 oktober ontving de Iraakse fotograaf Ali Arkady de Most Resilient Journalist Award van Free Press Unlimited in Amsterdam. Deze Nederlandse prijs - je leest het er niet aan af - gaat jaarlijks naar “een journalist die, ondanks bedreigingen, ontvoeringen of geweld, het journalistieke werk voortzet met buitengewone moed en doorzettingsvermogen”.

Arkady reisde in 2016 mee met het Iraakse leger. Zijn oorspronkelijke plan was vast te leggen hoe dat de stad Mosul bevrijdde van IS. Maar door zijn lens zag hij steeds meer wreedheden en hij moest concluderen dat zijn ‘helden’ zich, net als de vijand, stelselmatig schuldig maakten aan het martelen en vermoorden van onschuldige burgers . 

Zijn foto’s zag hij vanaf dat moment als bewijs van oorlogsmisdaden en daarom besloot hij in 2017 om ze te gaan publiceren. Daarvoor ontvluchtte hij Irak, ondanks de wetenschap dat het dictatoriale regime zich zou kunnen wreken op zijn familie. Maar waarheidsvinding is in zijn ogen belangrijker dan een mensenleven. 

Het lijkt me een onmogelijke afweging, die ook maar weinigen zullen kunnen maken. En ja, die verdienen inderdaad waardering en prijzenregens.

Archief 2019