Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 44 - 308. 300 woorden bewondering [2/2]

maandag 04 november 2019

Vervolg van gisteren.

Ik besprak hem pas een keer eerder in Gedicht Gedacht: lees hier. Daarmee doe ik hem tekort, want niet voor niets won hij twee keer de Annie M.G. Schmidt-prijs voor het beste theaterlied van het jaar en niet voor niets coveren collega-dichter-zangers zijn werk graag. Ik heb het over Gerard van Maasakkers (1949), de zanger die in zijn streektaal (Nuenen) zingt, maar inmiddels in Vlaanderen (Gent) woont en nog steeds boven de rivieren succes heeft. 

In haar mooie en zeer persoonlijke liedprogramma, getiteld Marlijn zingt, vertolkt Marlijn Weerdenburg met haar drie muzikanten speciaal voor (en soms met) haar geschreven liederen van onder anderen Bertolf (Lentink), Izaline Calister, Daniël Lohues, (voorbeeld) Paul de Munnik (tevens haar regisseur) en (leermeester) Herman van Veen. De enige cover was De lucht zit nog vol dagen.

En ik ken mensen die bergen verzetten 
ze geven niet op, nee, ze gaan nog ‘n keer 
soms tegen beter weten in
maar altijd proberen ze ‘t weer 

Zo zingt Izaline Calister het lied (luister hier en hier) en gistermiddag (als ik dit schrijf, is het maandag 28 oktober) hoorde ik diezelfde versie dus zingen door Marlijn, tijdens de première van haar debuutprogramma. Van Maasakkers zingt (kijk en luister hier):

En ik ken mensen die bergen verzetten
die geven nie op, nog nie al hadde ’t gèr
soms tegen beter weten in
mer altijd proberen ze weer

Ik ken het lied, maar dat noch Marlijns hartstochtelijke uitvoering waren de reden waarom het er voor mij zo uit sprong. Dat was omdat het zo’n sterk lied is dat het me meteen een schuldgevoel bezorgde. Ten eerste omdat ik Gerard (en zijn man Frank Cools) als vrienden beschouw, maar hen de laatste jaren veel te weinig zie en spreekt. En ten tweede omdat ik Gerard in Gedicht Gedacht tekort doe. Ik beloof beterschap.

Archief 2019