Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 44 - 307. 300 woorden bewondering [1/2]

zondag 03 november 2019

Voor de voorstelling sprak hij me aan. Dat hij het bijzonder vond dat de zangeres hier vanmiddag de première van haar debuutprogramma beleefde. Want in deze stad was het toch allemaal begonnen. Door hem. Hij wist nog hoe pril zij was toen zij haar eerste stappen in het theatervak zette. Bij hem.

Tijdens haar voorstelling vertelde zij hoe het echt begonnen was. Zij was 18 jaar, zat op het conservatorium en haar theaterdocent bood haar de kans twee keer zes weken stage te lopen bij de Nederlandse zanger die over de hele wereld optreedt. Zij stond avond aan avond op het podium, dacht mee over de voorstelling, luisterde naar discussies over de wereldproblematiek tijdens het eten en drinken met de hele crew en sliep voor het eerst in hotels. Zij maakte opeens deel uit van een theaterfamilie en wist: dit wil ik, dit is mijn vak en niets anders. En o ja, “die docent zit vanmiddag in de zaal”.

Het was haar première en ik besloot om tijdens het slotapplaus zelf de bloemen uit te reiken. De zangeres was verrast. En toen ik terug naar de zaal liep, hoorde ik haar tegen haar publiek zeggen: “Nou ja, dan verklap ik het ook maar, want die docent…. dat was hij.” En ze noemde mijn naam. Ik was trots, niet op mezelf, maar op haar. Toen was zij 18 jaar en nu is zij 36 jaar, dus precies zoveel jaar verder. Haar theaterdebuut heeft lang op zich gewacht, maar is gedegen voorbereid. Met bewonderde liedauteurs en componisten – onder wie tevens haar regisseur en ook de grote zanger van destijds – en met haar vaste crew van technici en muzikanten. Haar theaterfamilie. Ja, ik zag het vanmiddag: dit is haar vak en niets anders. 

Na de voorstelling heb ik hem trouwens niet meer gezien.


Wordt vervolgd. 

Archief 2019