Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 43 - 304. Privacy

donderdag 31 oktober 2019

Mooi artikel van Marieke de Ruiter in de Volkskrant vandaag (als ik dit schrijf, is het vrijdag 25 oktober). Hieronder de belangrijkste feiten:

Met één muisklik ging kunstenaar Julia Janssen (25) een paar jaar geleden akkoord met de privacyvoorwaarden van de website van The Daily Mail. Pas later kwam ze erachter dat zij daarmee haar gegevens deelde met 835 bedrijven waarmee die krantensite gegevens uitwisselt. Zonder het te weten ging ze dus ook akkoord met hun voorwaarden. 
Onder die bedrijven zijn veel adverteerder en databrokers. Dat zijn bedrijven die zelf zulke persoonsgegevens ook weer doorverkopen aan andere adverteerders.
Janssen zette alle ‘kleine lettertjes’ van die 835 bedrijven achter elkaar: 826 pagina’s. Die laat zij nu voorlezen op de Dutch Design Week in Eindhoven. Voorbijgangers mogen ieder maximaal een kwartiertje lezen. Na 17 uur ligt het boek pas open op pagina 85 en nog steeds bij de letter A. De verwachting is dat het nog zo’n 450 uur duurt voordat alles is voorgelezen.
 

Julia Janssen (rechts) en haar 835 sets voorwaarden.
Foto: Raymond Rutting


De gemiddelde leestijd per set privacyvoorwaarden is een halfuur, berekende Janssen, maar die van Microsoft alleen al vergt acht uur. En dan heb je het nog niet over de leesbaarheid: The New York Times vergeleek 150 sets privacyvoorwaarden met literaire klassiekers. Alleen Kants Kritiek van de zuivere rede las moeilijker dan de privacyvoorwaarden van Facebook.

Tijd en moeite zijn dan ook de belangrijkste reden om de voorwaarden zonder meer te accepteren; bovendien kom je vaak niet eens verder op een site als je niet eerst akkoord gaat. 

Tot slot de verwijzing naar een Amerikaans onderzoek, waarbij 543 studenten de privacyvoorwaarden van het fictieve sociale netwerk NameDrop voorgeschoteld kregen. Verstopt in die kleine lettertjes stond de voorwaarde dat ze door op akkoord te klikken hun eerstgeboren kind zouden afstaan. 97 procent klikte op ‘got it’.


Archief 2019