Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 42 - 296. Joris van Casteren [3/3]

woensdag 23 oktober 2019

Vervolg van gisteren.


Voor wie hem nog niet kent, ga iets van hem lezen: Joris van Casteren (1976).






Hij studeerde aan de School voor Journalistiek en later filosofie. Hij was werkzaam bij regionale kranten en werd, pas 21 jaar oud, redacteur bij De Groene Amsterdammer. De reportages die hij maakte over en vanuit Nigeria, bundelde hij in 2001 in zijn eerste boek, getiteld Redactie binnenland. Datzelfde jaar publiceerde hij zijn eerste (en tot nu toe enige) gedichtenbundel. Geen groot succes, vind ik, maar oordeel zelf.


Poëziedebuut: Grote atomen (2001)


Daarna was hij medewerker van NRC Handelsblad en Vrij Nederland en sinds 2006 werkt hij als freelancer voor onder andere HP de Tijdnrc.next en De Correspondent. En hij schrijft dus journalistieke boeken, waar ik, in tegenstelling tot die gedichten, erg dol op ben. 

Na het verschijnen van Lelystad (2008) klaagden inwoners van Lelystad hem aan wegens belediging; toen drie jaar later Het zusje van de bruid verscheen, over zijn mislukte liefdesrelatie met een drugsverslaafd borderline-meisje, was hij niet meer welkom bij Vrij Nederland. Dit omdat medewerkers niet blij waren met de manier waarop Van Casteren hen portretteerde in zijn boek. 

 


 
Als je dat bereikt - niet met sensatie, maar met een goede pen... 

Archief 2019