Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 42 - 294. Joris van Casteren [1/3]

maandag 21 oktober 2019

Eva Gerlach heeft een nieuwe bundel, getiteld Oog





Maar ik kwam dinsdag jl. (als ik dit schrijf, is het vrijdag 11 oktober) ook een gedicht van haar tegen in de Volkskrant. Niet uit die bundel, maar daarom niet minder bijzonder. Dat gedicht lees je hier
De aanleiding is een prachtige nieuwe Volkskrant-rubriek van schrijver-journalist Joris van Casteren, getiteld De Eenzame Uitvaart van… 

Over De Eenzame Uitvaart schreef ik al vaak in deze rubriek. Dichter F. Starik (1958-2018) richtte in Amsterdam de Poule des Doods op: een groep dichters van wie steeds iemand een gedicht schrijft en voorleest tijdens de stille uitvaart van iemand zonder familie, vrienden of bekenden. 
Na Stariks dood volgde Joris van Casteren hem op als coördinator en die besloot de overledene niet alleen tijdens de afscheidsdienst door de Poule des Doods in poëzie te laten portretteren, maar ook door een zelfgeschreven portret van haar of hem in proza. Dat dus in die Volkskrant-rubriek, waarbij ook dat bijbehorende gedicht staat afgedrukt. 

Prachtig proza.
De eerste bijdrage, met een gedicht van Jos Versteegen, ging over de heer B.: lees hier
De tweede, met Gerlachs gedicht, schetst de heer R.: lees hier.

Meer over De Eenzame Uitvaart lees je hier.


Wordt vervolgd.

Archief 2019