Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 39 - 278. Dierenleven [44/52]

zaterdag 05 oktober 2019




De in Thailand beroemd geworden zeekoe Mariam is dood. Het dier stierf aan een maagbloeding. Die is waarschijnlijk veroorzaakt door een infectie en verergerd door plastic afval in haar maag. Het vele plastic afval in zee, wat ook rond de eilanden in het zuiden van Thailand een groot probleem is, bedreigt de leefomgeving van de Indische zeekoe, ook bekend als doejong (naar het Maleisische woord voor zeemeermin).

Mariam spoelde in april aan op een strand in het zuidwesten van Thailand. Ze was toen zes maanden oud, terwijl jonge zeekoeien normaal gesproken zeker één tot twee jaar bij hun ouders blijven. Nadat medewerkers van een onderzoekscentrum voor zeedieren haar redden, was ze 24 uur per dag op internet te volgen via een livestream. Haar verzorgers stelden speciale voedertijden in, zodat belangstellenden online konden inschakelen via de acht camera's in het centrum. Kijk hier. Dit alles om te voorkomen dat mensen hun verblijfplaats kwamen bezoeken. Maar die slagen er toch wel in het dierenleven te vernietigen…

Archief 2019