Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 38 - 270. Kijk niet zo boos!

vrijdag 27 september 2019



Una Jongenelis (21 jaar):
Een aantal maanden geleden werd ik overdag op straat in Amsterdam in mijn gezicht gespuugd. De jongen die mij bespuugde, noemde mij tegelijkertijd ‘hoer’. Dagen later werd ik nageroepen in de Leidsestraat: ‘Groeiende bananen hiero!’ Diezelfde week: ‘Wat gaan je tieten lekker op en neer.’ Een maand geleden werd ik ’s nachts op mijn bil geslagen door een voorbijrijdende scooter.
Ik besloot al mijn ervaringen met seksuele intimidatie op te schrijven, er tekeningen bij te maken en ze te bundelen. En nu is er de comic: Kijk niet zo boos. Het was maar een grapje. […] 



Het doel van deze comic is niet om de mensen die dit soort gedrag vertonen aan te spreken op hun gedrag. Ze luisteren niet als ze er op straat op worden aangesproken, waarom zouden ze dan wel luisteren als iemand er een comic over heeft gemaakt? Nee, deze comic is voor de mensen die wél willen luisteren. Ook al hebben ze het misschien nooit zelf meegemaakt. Natuurlijk is de comic ook voor wie dit begrijpen en zelf hebben meegemaakt. Vrouwen zouden voor de lol de zinnen kunnen afstrepen die ze zelf ook wel eens hebben gehoord.
Het doel van de comic is bewustzijn creëren voor dit probleem. Ik zou me al zo veel beter voelen als jongens en mannen het zouden opmerken als een situatie zich voordoet. Dat iemand op straat zegt: ‘Hé, ik zag dat, ben je oké?’ of ‘Kom, laten we gaan, die man is vervelend tegen je aan het doen.’




Om die bewustwording te bevorderen, startte de psychologiestudente een crowdfunding-actie en met de opbrengst daarvan kon zij de strip maken: zelfgemaakte tekeningen en teksten over wat zij en haar vriendinnen zoal toegeroepen krijgen. Het boek is hier te bestellen.


Archief 2019