Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 38 - 269. Yesterday was gisteren

donderdag 26 september 2019




Zag gisteren (als ik dit schrijf, is het vrijdag 2 augustus) die heerlijke film Yesterday, een romantische komedie over een aanvankelijk weinig succesvolle singer-songwriter en zijn boezemvriendin tevens ‘manager’. Net als hij, na weer een weinig inspirerend optreden als muzikaal behang, heeft besloten met dit vak te stoppen, krijgt hij een ernstig ongeluk. 
Tijdens zijn revalidatie speelt hij, zeer toepasselijk maar toch spontaan, Yesterday. Meteen blijkt dat The Beatles dan wel tot zijn basiskennis horen, maar alle mensen om hem heen weten van niets. De band is zelfs uit zijn eigen platenkast gestapt! Ook het internet toont alleen maar kevers, hoe hij ook zoekt op George, John, Paul en Ringo en hun repertoire. Wat een vondst! Door zich dat beroemde materiaal eigen te maken en de indruk te wekken dat hij alles zelf schrijft, gaat hij vervolgens de wereld veroveren. 
Daarbij valt hij natuurlijk in de handen van inhalige producers. Ed Sheeran (die dankbaar zichzelf speelt) hoort namelijk meteen hoe goed dit is en ontfermt zich over hem. Daarmee dus ook diens team (waarbij het overacteren van sommigen daarvan, zoals de vrouw die Sheerans manager speelt, mij soms tegenstond). Zij drijven heerlijk de spot met de muziekindustrie, in welke business het maar om één ding draait: geld en nog meer geld.




Zeer ontwapend zijn de hoofdrollen, gespeeld door Himesh Patel, de zanger die zich bezwaard gaat voelen vanwege zijn plagiaat en zijn nieuwe ‘werkterrein’, en Lily James, de jeugdvriendin die wel heel veel geduld moet betrachten voordat haar muzikale vriend beseft hoe belangrijk zij voor hem is. 
De scene waarin hij haar in het openbaar zijn liefde toont, vond ik het minst van de film, maar toen was er al zoveel voorbij gekomen waar ik blij van werd. Ook veel Beatles-songs, zoals natuurlijk ook Hey Jude – of nee, Hey Dude

Archief 2019