Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 37 - 264. Dierenleven [40/52]

zaterdag 21 september 2019

Vervolg van hier.




"Van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit hoeven we niets te verwachten", schreef ik. In de Brief van de dag (de Volkskrant, 1 augustus) schrijft Jan Verniers uit Arnhem: 

Het is nog maar kort geleden dat het NVWA tot drie keer toe in een kwaad daglicht stond. Vorig jaar werden een aantal slachthuizen waar dieren op wanstaltige wijze werden mishandeld uit de wind gehouden door de instantie die nota bene op die misstanden moest toezien. De slachthuizen mochten niet eens openbaar worden gemaakt.
Deze louche toeziende organisatie was recent weer in het nieuws dankzij klokkenluiders. Bewust verzweeg ze dat (dood-)zieke en/of kreupele dieren naar slachthuizen werden getransporteerd en hielden de daar werkende dierenartsen hun mond dicht, onder druk van de directie. De boosdoeners, in dit geval bepaalde boeren, werden − wederom − gedekt. Daarna bleek dat in heel Nederland zieke of kreupele dieren op export worden gezet. 

Vorige week verzaakte het NVWA opnieuw: terwijl vee met 35 graden niet getransporteerd mag worden naar slachthuizen – waar het NVWA op moet toezien – gebeurde dit wel. Het motief? Geldelijk gewin. Nog steeds neemt de minister geen stappen. In ons land zijn dieren wettelijk gezien slechts producten en geen levende wezens. Inzake mishandeling worden de echte beesten zelden vervolgd.

Daar ben ik het dus grondig mee eens.

Archief 2019