Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 38 - 266. Dierenleven [41/52]

maandag 23 september 2019

Opmerkelijk dierenonderzoek, waarover journalist Willem Schoonen gisteren (1 augustus) schreef in Het Parool. Ik citeer:

Dieren zijn bereid hun rekenkunsten te tonen tegen een passende en smakelijke beloning. Doen ze dat nog steeds als je de beloning niet op de goede oplossing zet maar op de verkeerde? Met die vraag gingen psychologen van Columbia University in New York naar een groep makaken, niet met een rekensom maar met een opdracht logisch redeneren.




De apen kregen zeven beelden te zien in een bepaalde volgorde; voor het gemak A tot en met G. Vraag was of ze vervolgens de rangorde in die beelden konden reproduceren. Ze kregen steeds een set van twee plaatjes en leerden om met een druk op de knop aan te geven welke van die twee het meest vooraan in de rij stond. Zouden de apen onthouden dat A voor B komt en B voor C? En zouden ze dan ook begrijpen dat A voor C komt en bijvoorbeeld B voor F?

Transitieve inferentie, heet dat in de psychologie. Het is een logisch redeneren waarvan lang is gedacht dat alleen de volwassen mens het kon. Inmiddels is deze vorm van redeneren aangetoond bij tal van diersoorten. Maar over die experimenten is veel discussie omdat ze er doorgaans op neerkomen, dat het dier wordt beloond als hij met de goede oplossing komt. En dan is het misschien de beloning die het doet en niet de logica.

De Amerikaanse wetenschappers deden in hun eerste experiment hetzelfde [
…]. Maar in een tweede experiment zetten ze beloning op de verkeerde oplossing.
Daar trapten de makaken niet in; ze bleven meestal bij hun opdracht en bij de juiste rangorde. Ze kozen niet voor de beloning maar voor de logica.
Waarom? Het vermoeden is dat dit soort logisch redeneren belangrijk is voor sociaal levende dieren. Om niet alles te hoeven uitvinden in tweegevechten, is het goed te weten dat als A sterker is dan B en B sterker dan C, C geheid het onderspit zal delven tegen A.

Archief 2019