Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 36 - 252. Dierenleven [34/52]

maandag 09 september 2019

Hoe we het de honden en kat zo aangenaam mogelijk kunnen maken tijdens deze hete dagen. (Als ik dit schrijf, is het donderdag 25 juli). Dat is de zorg van ons en van veel dierenbezitters. Maar… toch overleden er de afgelopen dagen verschillende honden door dierenmishandeling, want zo kun je het toch wel noemen als je je huisdier zonder water opsluit op een balkon pal in de zon. Zo'n eigenaar, zo lees ik, krijgt een boete in plaats van wat ik hem of haar werkelijk zou wensen: het verbod ooit nog een huisdier te houden.

Boetes waren er niet eens toen gisteren, ondanks de bijna veertig graden, het transport van varkens naar de slachterijen gewoon door mocht gaan. Dierenwelzijnsorganisatie Animal Rights bracht beelden van de aanvoer naar buiten. Daarop is te zien hoe varkens schuimbekkend naar adem happen. Ik zag een foto en dat vind ik al meer dan genoeg; ik ga het filmpje niet kijken. 





Animal Rights: “Bij 37 graden in de schaduw en meer dan 50 in de zon reden de vrachtwagens, onder toeziend oog van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA), ook na 12.00 uur nog gewoon de poort van het varkensslachthuis binnen. Wat is een hitteprotocol waard als er ook rond het middaguur van de warmste dag ooit nog varkens op de weg zitten?”
De slachterij: “Wij houden ons netjes aan de regels”. Dat vindt ook de NVWA, want haar controleurs hebben woensdag geen wettelijke overtredingen vastgesteld. Dit in tegenstelling tot een maand geleden, toen zij boetes uitdeelden aan veetransporteurs die het hitteplan met voeten traden. Animal Rights: “Dit lijkt geen afschrikkende werking te hebben gehad.” Een understatement.

Eerder deze week kwamen bij een veeteeltbedrijf in Zuid-Holland honderden varkens om door het uitvallen van de ventilatie in combinatie met de hoge temperatuur.
Eet u nog vlees en/of vis? Natuurlijk niet.

Archief 2019