Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 36 - 251. I.M. Rutger Hauer

zondag 08 september 2019



Ik kan het niet bevatten. Hij heeft 47 jaar deel uitgemaakt van mijn leven.
Na het grote succes van
 Turks fruit zijn we altijd bevriend gebleven.
We waren niet verliefd, maar toch spatte onze liefde van het doek,
zoals hij dat zo mooi omschreef. Ik heb altijd zijn liefde voor zijn vrouw Ineke,
zijn compassie voor mensen, zijn nieuwsgierigheid en zijn levensdrift bewonderd.
Die mooie, sterke man is nu weg. Ik ben er kapot
van.
(Monique van de Ven) 



Acteur Rutger Hauer is overleden. Na een kort ziekbed, lees ik (op woensdagavond 24 juli). Pas 75 jaar oud. Het bericht van zijn overlijden komt op de dag dat er in besloten kring afscheid van hem is genomen.

Ik schrik ervan. Ben van 1956 en dus opgegroeid met en gevormd door het romantisch heldendom van Floris en de rauwe realiteitszin van Turks Fruit. En daarna wist ik dat hij veelvuldig in Amerika werkte en zag ik hem vast nog wel eens acteren op het witte doek en, zij het godzijdank sporadisch, aanschuiven in praatprogramma’s. Toch bleef hij voor mij, hoe ouder hij ook werd en hoeveel honderden andere rollen hij ook speelde, altijd Floris van Rosemondt en Eric Vonk.





Was zonder 'zijn' films mijn leven anders gelopen? Het klinkt ernstig en melodramatisch, maar ik denk het toch een beetje wel.

Archief 2019