Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 34 - 241. Hollandse fotoheld

donderdag 29 augustus 2019



Jarenlang liggen de duizenden negatieven, dia’s en afdrukken van fotograaf Louis van Paridon (1922-2016) opgeslagen in zijn boerderij in Heeswijk-Dinther. Ze zijn gestoken in bruine papieren zakjes die zijn gerangschikt op alfabetische volgorde van de geportretteerden: Willeke Alberti, Mies Bouwman, Jacques Brel, Johan Cruijff, Toon Hermans, Harry Mulisch, Annie M.G. Schmidt, Simon Vestdijk… Sporters, schrijvers, zangers, musici, acteurs, cabaretiers, tv-sterren… 


Willeke Alberti



In de jaren zestig verhuist Van Paridon naar het Brabantse platteland en van fotograferen komt er daarna niets meer. Ook naar zijn archief, deels achtergebleven in Amsterdam, kijkt hij niet meer om. Hij heeft het druk met het opknappen van de boerderij, het verzorgen van zijn vee en huisdieren en met het uitvechten van juridische geschillen, onder meer met de gemeente, die zijn zestiende-eeuwse boerderij niet als rijksmonument wil aanwijzen. Het fotoarchief moet wegens lekkages ook nog een paar keer verplaatst worden van de boerderij naar verschillende kanten van de stal.  
 

Mies Bouwman



In 1993, als het Amsterdamse archief inmiddels ook in Brabant is beland, benadert het Nederlands fotoarchief hem met het verzoek tot een gesprek. Dit vanwege de “grote artistieke en cultuurhistorische waarde” van de foto’s die hij in de jaren vijftig (zwart-wit) en zestig (kleur) maakte voor bijna alle Nederlandse kranten, tijdschriften en omroepbladen. Van Paridon weigert met als motivatie dat de foto’s inmiddels grotendeels zijn vergaan. Misschien vermoedt hij dat; waarschijnlijker is dat hij geen zin heeft in oprakelen van die periode en het alsnog in dat archief moeten duiken. 
 

Ramses Shaffy



Pas na Van Paridons dood komt de weg vrij. Michel Teulings, partner en erfgenaam, neemt al in 2016 het initiatief tot het bundelen van een aantal van de kleurenfoto’s. Dat heeft geresulteerd in het zojuist verschenen prachtige fotoboek Hollandse helden in de jaren 60. Het kleurenarchief van Louis van Paridon.
Zijn werk – in typische ongedwongen jaren-zestig-stijl en –kleur – is nog schitterender dan ik veronderstelde. Bij de presentatie ervan viel de vergelijking met Ed van der Elsken. Het kan dan ook niet anders dan dat dit boek pas het begin is van het publiceren van Van Paridons fotowerk.

 


Aart Staartjes

 

Archief 2019