Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 33 - 235. Wegchef-dirigent

vrijdag 23 augustus 2019

We waren gisteravond (zondag 14 juli), zonder dat vooraf te weten, bij het afscheid van het Orkest van het Oosten uit Enschede. Dat speelde, onder bezielende leiding van de vertrekkende chef-dirigent Ed Spanjaard (1948), zijn laatste concert, want het fuseert deze zomer noodgedwongen met het Gelders Orkest uit Arnhem. 
In het Amsterdamse Concertgebouw speelde het orkest een Bruch- en Ravel-programma, voorafgegaan door en afgesloten (!) met ouvertures van Wagner en Berlioz.  



Orkest van het Oosten en Emmanuel Tjeknavorian



In het eerste vioolconcert van Bruch mocht de pas 25-jarige Weense gastviolist Emmanuel Tjeknavorian soleren en dat was bijzonder imponerend; bij de sprookjes van Ravel, na de pauze, kregen alle secties van het orkest – de strijkers, hout- en koperblazers, slagwerkers en harpisten – hun laatste mogelijkheid te excelleren, wat resulteerde in een te lang en daardoor saai muziekstuk. 

Daarna was het afscheid nemen, want de fusie van twee orkesten betekent het vertrek van twee keer een half orkest. En van beide chef-dirigenten. In zijn inleiding – in het Engels, vanuit de wetenschap dat ook veel toeristen deze Concertgebouw-concerten bijwonen, terwijl Tjeknavorian juist een praatje in het Nederlands had ingestudeerd! – vertelde Spanjaard, die aantrad na het bijna-faillissement van het orkest en daar uiteindelijk maar tweeënhalf jaar heeft mogen werken, dat er de laatste jaren in ons land maar liefst acht orkesten zijn verdwenen. Bruchs eerste vioolconcert (uit 1866), met Tjeknavorians Stradivarius (uit 1698) in de hoofdrol, maakte daarom ook weemoedig. 



Orkest van het Oosten met zijn chef-dirigent 


Spanjaard, deze week in een interview in Tubantia, over zijn afscheid: “Ik probeer er niet aan te denken, maar het hangt natuurlijk wel degelijk als een schaduw over deze dagen. […] Ik kwam binnen in een moeilijke periode, maar ze waren allerminst gebroken. Deze club beschikt over een geweldige veerkracht. Ik heb ze een iets andere koers laten varen dan mijn voorganger, maar ze gingen er moeiteloos in mee. Er is iets gegroeid waarop we ook in de toekomst met groot vertrouwen voort hadden kunnen bouwen. […] Het voelt oprecht zwaar als ik dit alles bedenk. Ik ben van dit orkest gaan houden en het orkest ook van mij. Zondag gaan onze wegen uiteen.” 

Archief 2019