Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte  om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 32 - 227. Hof van Jan [2/5]

donderdag 15 augustus 2019

De onbekende man aan de deur is nog jong en de dag is nog maar net begonnen. Zijn gezicht is verwrongen, hij vraagt of hij zijn handen kan wassen. Ik wil hem niet binnen laten, maar ik wil me ook niet door angst laten leiden. Dit is het moment dat ik een hond ontbeer, een grote hond uit Afrika of Brazilië, die ervoor zorgt dat niemand aanbelt. Er zit trouwens ook een kraan buiten aan het huis, voor het besproeien van de planten. Ik laat hem binnen, ik zie wel wat ervan komt. Nadat hij zijn handen heeft gewassen drinkt hij een kop koffie en vertelt over zijn miserabele leven. Hij vertelt dat hij een onbruikbare man is. Ik zoek het op, ik kom bij een uitspraak van Goethe: “Een onbruikbare man kan niet bevelen en ook niet gehoorzamen.” Ik stel voor dat we Goethe er maar buiten laten, we kunnen ons beter richten op Martialis: “Een echte man blijft altijd een beginneling.” Daar is mijn gast het mee eens. Ik maak nog een lunch voor hem en als hij om vier uur weer verder gaat, maakt hij een ontspannen indruk. Ik ben ook tevreden, omdat het zonder hond dus ook gaat.




 
Nog een nieuwe ZKV-uitgave van Hof van Jan: Grenzen van de meester van het Zeer Korte Verhaal-genre: A.L. Snijders. Zes ZKV's over staatkundige, fysieke en morele grenzen, met twee illustraties van Paul van der Steen. Van de website:

De gehele opbrengst van dit boekje komt ten goede aan de actie Licht voor Libanon van Rotaryclub Haarlem. Deze club zamelt dit jaar geld in om zoveel mogelijk Wakawaka-lampjes naar Libanon te sturen, om daar in krotten en tenten het licht aan te doen. Wakawaka-lampjes zijn oplaadbaar door de zon. Ze geven licht, maar kunnen ook mobiele telefoons opladen.

De oplage bedraagt honderd exemplaren, maar daarnaast verscheen er een luxe, in linnen gebonden genummerde uitgave in 25 exemplaren. Prachtig!

Archief 2019