Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) verandert 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 9 uur.

Week 32 - 226. Hof van Jan [1/7]

woensdag 14 augustus 2019

In de trein zit naast me een man die in zijn telefoon zegt: dit is de voorlaatste keer dat je me hoort. 
Ik ben op de juiste plaats gaan zitten, ik hou van mensen die de leegte langzaam aankondigen. De man haakt in, belt opnieuw en zegt: dit is de laatste keer dat je me hoort. Omdat ik hem niet durf aan te kijken, kijk ik op mijn telefoon. 
Er is een e-mail van de man van wie ik hou. Er staat: dit bericht heeft geen inhoud.





Er zijn weer enkele prachtige uitgaven verschenen bij Hof van Jan. Zoals Ik ben gratis maar oneetbaar van de Vlaamse journaliste en ZKV'ster Joke Van Caesbroeck. Zeer Korte Verhaal-editie dus. Twaalf stuks, eerder verschenen in De Standaard. Min of meer autobiografisch, zoals het bovenstaande. Met de hand gezet en in honderd exemplaren gedrukt. En met als extra, in het oksel van het boekje, vier iPad-tekeningen die kunstenares Marjan Jaspers bij de verhalen maakte. Zeer fraai!

 

Archief 2019