Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte  om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 31 - 221. Huis in de Duinen

vrijdag 09 augustus 2019



Huis in de Duinen
, woonzorgcentrum in Zandvoort, op een steenworp afstand van de zee en de dorpskern. Een groot deel van de bewoners is in dat dorp geboren en getogen.
Gebouwd in 1955 en daarmee het oudste verpleegtehuis van Nederland. Maar nu gaat het sluiten:
Bij oplevering is het Huis in de Duinen een zeer modern wooncomplex. Het gebouw is in de afgelopen decennia een aantal malen grondig verbouwd om te kunnen blijven voldoen aan de eisen van de steeds veranderende (opvattingen over) ouderenzorg. […] De zorgvraag verandert; wordt intensiever, complexer en daarmee zwaarder. Er is meer behoefte aan zorg op maat en dat stelt andere eisen aan zorgverleners en huisvesting. Het pand uit 1955 sluit onvoldoende aan bij de zorgvraag van vandaag. […] Na bijna 65 jaar trouwe dienst is het daarom tijd voor een nieuw huis. […] In het voorjaar van 2019 valt het doek voor het Huis in de Duinen. Op dezelfde plek zal een gloednieuw woonzorgcentrum zijn deuren openen. De bewoners verhuizen naar een tijdelijk onderkomen op het terrein […] totdat de nieuwe huisvesting is opgeleverd.




Dit citaat komt uit het boek Huis in de Duinen. Thuis in Zandvoort, uitgegeven door Kennermerhart, de organisatie die met 2.000 medewerkers en 750 vrijwilligers (ik citeer opnieuw) vanuit verschillende woonzorg-, behandel-, dag- en ontmoetingscentra diensten biedt op het gebied van wonen, (thuis)zorg en welzijn aan mensen die ouder worden en ouder zijn.
Fraaie uitgave met informatie over de geschiedenis van de ouderenzorg door de eeuwen heen en die binnen Huis in de Duinen in het bijzonder en met prachtige portretten van de bewoners. Arie Kievit fotografeerde alle (ruim veertig) bewoners; Els Timmermans sprak met tien van hen: Meneer Meijerink (1948 en daarmee de jongste bewoner), meneer Van Poppel (1944), mevrouw Blom (1936), mijnheer Koning (1933), mevrouw Van der Veld (1931), mijnheer Stuurman (1930) mevrouw Bakker (1929), mevrouw Doornekamp (1927), mevrouw Dalman (1926) en mijnheer Hollenberg (1921). 
 





Waardevol herinneringsboek, zeker ook omdat drie van de geïnterviewden het nieuwe huis niet meer zullen meemaken: zij overleden in 2019, nog voor het verschijnen van dit boek. 
Uiteenlopende persoonlijkheden: van schoonheidsspecialiste en visser tot oorlogsveteraan en beeldend kunstenaar. Allemaal gelukkig met het feit dat hun partners en/of kinderen en/of andere bekenden (vaak dorpsbewoners) vaak op bezoek komen. Behalve de beeldend kunstenaar:
“Ik heb er als vader een potje van gemaakt en mijn kinderen op jonge leeftijd verlaten en teleurgesteld. Je kunt scheiden van je echtgenote, maar niet van de kinderen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik af en toe bij het slapengaan hoop dat ik niet wakker word.”



Archief 2019