Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 30 - 212. Mapplethorpe Light [2/2]

woensdag 31 juli 2019

Vervolg van hier.


Het Parool (19 juni) interviewde Pim de la Parra, die natuurlijk ingaat op datzelfde thema: die 2019-preutsheid, bijna vijftig jaar na de seksuele revolutie.

Uit het stuk van Jan Pieter Ekker:

Filmmaker, producent en schrijver Pim de la Parra is terug in Amsterdam voor Parra Odyssee, een week waarin Eye Filmmuseum een aanzienlijk deel van zijn kleurrijke oeuvre vertoont. Op het programma staan onder meer zijn gerestaureerde speelfilmdebuut Obsessions uit 1969, de Bijlmer-seksfilm Blue Movie (1971), die meer dan 2,3 miljoen bezoekers trok, en Pim & Wim (Verstappen) miljonair maakte, en zijn pièce de résistance Wan Pipel (1973), over de onmogelijke liefde tussen een creoolse man en een hindoestaanse vrouw.




Ekker vraagt of deze films, in het licht van #MeToo, ook in deze tijd gemaakt hadden kunnen worden. De la Parra:

Paul Verhoeven heeft eens gezegd: in die tijd deed iedereen het met iedereen. Hij overdreef misschien een beetje, maar het was ook niet heel ver bezijden de waarheid. Maar de tijden zijn veranderd, dat maakt ook dat er een Franse filmweek wordt georganiseerd met Nederlandse seksfilms, zodat je een inkijkje krijgt wat voor relatieproblematiek er toen speelde. Wat er wel en niet kon. Het is bijna sociologisch.
Mijn kleindochter van 19 en mijn kleinzoon van 21 kijken nu anders naar films als 
Obsessions: wat wij deden is nu not done anymore. Het is allemaal zoveel preutser geworden. Maar alles gaat in cirkels – elliptische cirkels, vicieuze cirkels… Alles wat er is, komt en gaat, dus het spreekt voor zichzelf dat er na een erg onvrije periode ook weer een vrijere, blijere tijd komt. Daar ben ik heilig van overtuigd.

Archief 2019