Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 30 - 211. Dierenleven [26/52]

dinsdag 30 juli 2019

“Dit gebeurt als mensen te dicht bij roofdieren komen. Dan moeten we het dier doden.” Nog een keer? 
“Als roofdieren te lief zijn tegen mensen, schieten we ze dood.”




Onder de titel Berenwelpje te vriendelijk om te mogen leven las ik dit woensdag (als ik dit schrijf, is het vrijdag 21 juni) in Het Parool

Rangers in het Scoggins Valley Park in de Amerikaanse staat Oregon hebben een jonge beer doodgeschoten omdat het roofdier zich te vriendelijk gedroeg als er mensen in de buurt waren. 
De schattig ogende berenwelp werd bijna dagelijks door parkbezoekers getrakteerd op eten, terwijl het voederen van dieren ten strengste verboden is. De ‘makke’ beer was bovendien een geliefd onderwerp voor selfies
Eerder deze maand kreeg de leiding van het park de eerste tips binnen over een beertje dat zich opvallend amicaal gedroeg en zich steeds ophield bij een waterpartij die veel toeristen trekt. Een week geleden werden aan de oevers tientallen mensen gespot die eten neerlegden in de buurt van het hongerige en nieuwsgierige dier. 
De sheriff deed vervolgens via Twitter een dringend verzoek aan de parkbezoekers. ”We proberen de beer weer in de bossen te krijgen, dus blijf weg bij het water.” Dat laatste lukte, maar een dag later dook de welp toch weer op bij het meertje. 
Omdat de situatie uit de hand dreigde te lopen en om herhaling te voorkomen, heeft de parkdirectie besloten de welp toch maar te doden. Volgens de sheriff is het levensgevaarlijk om wilde dieren te voeren omdat ze onvoorspelbaar kunnen reageren. “Jong of oud maakt niet uit. Het dier rende niet weg toen we met geweren op hem afliepen. Zo tam was het al geworden.”
De directie betreurt het dat de beer geschoten moest worden. “Dit gebeurt er als mensen zich niet houden aan het voederverbod. Bezoekers, die we dagelijks smeken het niet te doen, overzien helaas niet de gevolgen daarvan. Dit dier was gewoon te verwend en daardoor een te groot risico. Daarnaast is het eten geven aan roofdieren af te raden omdat de dieren ziek kunnen worden van eten dat voor consumptie door mensen bedoeld is”, aldus de sheriff. “Deze dieren kunnen uitstekend voor zichzelf zorgen.”

We vangen wilde dieren uit de wilde natuur om die in geciviliseerde parken aan beschaafde mensen te tonen. En als die mensen zich niet gedragen – tja, dan schieten we de dieren dood. Nog een keer?

Archief 2019