Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 30 - 209. Dierenleven [25/52]

zondag 28 juli 2019

Over een paar jaar zijn ze overbodig: de sledehonden?




Sledehonden banen zich een weg banen door azuurblauw water in noordwest-Groenland. Onderzoekers die meteorologisch onderzoek doen, maakten de foto. Die maakt de gevolgen van smeltend zee-ijs pijnlijk inzichtelijk.

Wetenschappers van het Deens meteorologisch instituut kwamen meteorologische instrumenten ophalen die eerder op het zee-ijs waren geplaatst om de dikte van het ijs te meten. Maar door het smelten van de ijskap in Groenland stond er zo'n grote laag water op het ijs, dat de instrumenten niet terug te vinden waren. Een van hen, Steffen Olsen, besloot bovenstaande foto van zijn uitzicht te maken.

Smeltend zee-ijs is in Groenland tussen juni en augustus een terugkerend fenomeen. Maar dat er elk jaar steeds meer water smelt dat daarna niet opnieuw bevriest, is voor wetenschappers al jaren een bron van zorg. En dit jaar is het volgens hen helemaal extreem: normaal smelt het meeste ijs in juli, maar op 13 juni, de dag waarop Olsen de foto maakte, was al zo'n veertig procent verdwenen, in totaal ruim twee miljard ton ijs.


Over een paar jaar geen sledehonden meer maar dolfijnen?

Archief 2019