Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 27 - 188. Pixelparadijs [1/3]

zondag 07 juli 2019

Joep Lennarts (Eindhoven, 2 februari 1958) heeft tienduizenden ogenblikken betekenis gegeven door ze met zijn camera vast te leggen. Nu ziet hij iets onder ogen wat te gruwelijk is Hij legt zijn toestel weg. Als hij naar buiten loopt, gromt de donderdagnacht uitgeblust tegen de vrijdagochtend die zich monter aan hem opdringt. Hij stapt in zijn auto, rijdt van de Bossche binnenstad naar de Hedelse brug en parkeert bij Treurenburg. Zo heet het chauffeurscafé en zo heet die straat daar aan de Maas. Prachtige start voor een tocht vol mooie plaatjes. Vertel hem wat! Maar daar komt hij niet voor. Treurenburg is deze morgen geen beginpunt, maar het decor van zijn eindbestemming. Treurenburg. Treurt hij? Of is hij vastberaden, ondanks het besef dat anderen om hem zullen treuren? Denkt hij daar aan? Aarzelt hij nog?

Het is 25 februari 2011 als hij zijn besluit ten uitvoer brengt. Het is 4 mei als men zijn lichaam vindt. 4 mei. Weer een zoon, een geliefde, familie en vrienden die jaarlijks hun dode gaan herdenken. En natuurlijk hebben die zich in de  negenenzestig tussenliggende dagen gerealiseerd dat Joep niet levend zal terugkeren. Wat er in die periode in hen omgaat, lezen we in ontroerende bijdragen aan het weblog op zijn site:

Gisteren heb ik de moed gevonden om […] opnieuw naar de onheilsplek bij Hedel te gaan. Tijdens de eerste liefdesdagen met Joep heb ik hem van een van mijn verre reizen een klein Azteken-fluitje uit Mexico cadeau gegeven. […] Dat fluitje vond ik deze week, door een zee van tranen, naast zijn bed terug. Het bracht mooie herinneringen aan ons boven.  
Ik ben gisteren met het fluitje en fluittonen op pad gegaan naar de Maas om mijn geliefde te vinden. Gevonden heb ik hem niet… [*]




Acht jaar na Joep Lennarts’ dood verscheen Het Pixelparadijs, een boek met een thematische keuze uit zijn beelden, aangevuld met onder meer interviews en beschouwingen. Voor een voorproefje kijk je op de website: Pixelparadijs. Maar… daarna vooral dat prachtige boek kopen.


[*]
Begin van een dubbelportret van twee fotografen – Marc Bolsius en Joep Lennarts –, zoals te lezen in c2 x m2. Tien culturele portretten op de vierkante meter

Archief 2019