Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte  om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 26 - 186. Poetry [2/6]

vrijdag 05 juli 2019

Ter gelegenheid van de vijftigste editie van Poetry International (13 t/m 16 juni) verscheen niet alleen De mooiste gedichten van de wereld, maar ook een bundel met de persoonlijke keuze van 50 gedichten uit de wereldpoëzie door Ahmed Aboutaleb. Titel: Lees!





Daaronder drie gedichten van Abdelkader Benali, waarvan Inburgering 2.0 al eerder in deze rubriek stond (lees hier) en Ode aan de vrijwilliger nu (lees hier).

Als motto van de uitgave koos Aboutaleb een regel van Jules Deelder: De Omgeving van de Mens is de Medemens. Die kennen we als neosign op een muur aan de Rotterdamse Nieuwe Binnenweg. 




Daarna volgt een persoonlijk voorwoord van de door velen (zeker ook door mij) hooggewaardeerde Rotterdamse burgemeester. Daaruit enkele citaten:

Het is een selectie geworden die voor mij persoonlijk veel betekent, doordat ze een brug slaat van de ene mens naar de ander. De thuisstad van Poetry, Rotterdam, leerde ik gaandeweg als een poëtische stad kennen, in weerwil van het stoere, zakelijke imago. Ze zullen het misschien niet hardop zeggen, maar onze vuilnisophalers zijn trots op de dichtregels op hun vuilniswagens. […]





Poëzie heeft van jongs af aan een belangrijke rol in mijn leven gespeeld. Thuis hadden we geen kranten, tijdschriften of boeken, laat staan televisie, maar wel een kleine transistorradio. ’s Avonds in mijn bed luisterde ik stiekem naar voetbalverslagen, muziek en hoorspelen. Dat kwam mij regelmatig op een reprimande te staan, want de batterijen voor de radio waren duur. Ik herinner mij een verhaal over een held op een vliegend paard, een soort Superman. Veel begreep ik er niet van, maar het dwingende ritme en rijm trokken me het verhaal in. Ofwel, ik ontdekte de ‘extra dimensie’ van poëzie; hoe het je verbeelding prikkelt voorbij de grenzen van wat logisch lijkt.

In de islamitische cultuur is poëzie nogal aards; verbonden met alle belangrijke gebeurtenissen in het leven: geboorte, huwelijk en dood. Ook de Koran is geschreven in een cadans, zodat de tekst onthouden kan worden als een gedicht. Toch is de Koran bepaald niet positief over dichters. In een hoofdstuk dat aan hen is gewijd, staat geschreven: en wat de dichters betreft, de dwalenden volgen hen. Het je dan niet gezien hoe ze in elke vallei ronddolen en nooit doen wat ze zeggen? […]

In de Arabische poëzie hebben dichters altijd de stem van de onderdrukten vertolkt, vaak met gevaar voor eigen leven. Mijn moeder drukte me op het hart om geen dichters of politicus te worden; ze had te veel bekenden om die reden achter de tralies zien verdwijnen….


Wordt vervolgd.


Archief 2019