Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 26 - 185. Nieuwsshow

donderdag 04 juli 2019



Op dienstreis blijf ik zaterdagochtend (als ik dit schrijf, is het maandag 10 juni) in de auto op NPO-Radio-1 naar Nieuwsweekend luisteren nadat ik in de vooraankondiging verneem welke boeken Onno Blom na tien uur komt bespreken. Dat wil ik wel horen. Zo komt het dat ik kort voor tienen vaste presentatoren Peter de Bie en Mieke van der Weij in gesprek hoor gaan met Mandy Evers, een jonge vrouw uit Hilversum die erin slaagde twee Eritrese kinderen, van acht en tien jaar oud, te herenigen met hun ouders. 

Die ouders wonen inmiddels in Nederland en beschikken over een verblijfsvergunning voor het hele gezin, maar… die kinderen hierheen krijgen, lukt maar niet, ook al beschikken zij over alle benodigde papieren. Vier jaar duurt dat wachten nu al en Mandy Evers besluit dat het geduld nu genoeg op de proef is gesteld. Zij belooft aan de moeder, aan wie zij Nederlandse taalles gaf en met wie zij bevriend is geraakt, dat zij de kinderen persoonlijk gaat halen. Het communiceren met IND, AIVD en andere instanties die je eindeloos van het kastje naar de muur sturen, blijkt vervolgens een dagtaak, de reis een kostenpost die onbetaalbaar is tenzij haar man toezegt… En voor de bijkomende kosten start zij een Crowdfunding-actie op.

Gaandeweg het gesprek denk ik: Nederland, stop toch met die aprilse lintjesregen en zet elk jaar alleen nog maar helden als deze Mandy Evers in het zonnetje. Dit met als motto, uit Herman van Veens lied Anne: "De wereld is niet mooi, maar jij kunt haar een beetje mooier kleuren."
Ik raak zelfs ontroerd door haar idealisme, maar… ga me wel steeds meer afvragen waarom Mandy Evers tijdens dit interview zelf zo nuchter blijft. Die reis, haar resultaat, dateert van pas een paar weken geleden en is nog vers. Hoe kan het dat zij dat alles zo onbewogen vertelt?

En dan gebeurt er iets en snap ik het volkomen. Zij heeft zich grootgehouden tot het niet langer ging. “Die kindjes”, snottert zij en ik snotter mee. Grootse radio.

Kijk en luister hier. 

Archief 2019