Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 26 - 182. Podcast

maandag 01 juli 2019

Prachtige VPRO-PodcastWaarom?, bedacht en gemaakt door de Vlaamse radiomaker Eva Moeraert. Gaat over de zelfmoord, in 1997, van de 18-jarige Bjorn. Bjorn en Eva zaten beiden op scouting en… hadden even een relatie.  





Twee jaar geleden vond zij bovenstaande bruine envelop terug. Met naast de doorgehaalde adresregels zijn naam. De inhoud: Bjorns rouwprent en zijn liefdesbrieven aan haar. Maar ook Eva's eigen brieven met opgetekende herinneringen aan hem. Moeraert: “Toen wist ik het weer. Ik was zeventien. Ik zag mezelf op mijn gele scooter naar het kerkhof rijden en die brieven schrijven aan zijn graf.” 
Weer een paar maanden later hoorde ze op de radio The unforgiven van Metallica, het lied dat klonk op Bjorns begrafenis. “Ik huilde en begreep niet waarom ik zo heftig reageerde. En toen wist ik: ik wil hier iets mee doen, ik wil hierover praten.”

Bjorn verdween mei 1997 plotseling. Een week later sprong hij uit het raam van de hotelkamer waar hij verbleef met een vriend. Hij overleed in het ziekenhuis aan zijn verwondingen. Niemand in zijn omgeving zag dit aankomen en… niemand kende die andere jongen, ook Eva niet. Niet van naam, niet van gezicht. 
Meer dan twintig jaar later gaat zij op zoek naar antwoorden. “Ik wilde die vriend spreken. Waarom waren zij op die hotelkamer? Waarom wisten wij niet van Toms bestaan? Waarom heb ik hem niet eerder opgezocht?” En natuurlijk is er die ene, lang verdrongen vraag: “Een paar maanden eerder had ik Bjorn gezegd: tussen ons wordt het niks. Heb ik zijn hart toen gebroken?”

Dat Eva’s zoektocht te beluisteren moest zijn, lag van in het begin vast. “Ik ben een radiomaker en mijn microfoon is mijn wapen.” Het werd geen radiodocumentaire, maar een Podcast: vijf afleveringen van een half uur. Daarin is zij journalist, die opnieuw wegwijs maakt in de jaren negentig, de tijd van grunge en metal, de muziek waar Bjorn zo van hield. En ze is personage: de vrouw die vertelt over hun tijd samen en die, aan de hand van die onbekende vriend en Bjorns afscheidsbrief, de maanden daarna reconstrueert – de laatste van zijn korte leven. 

Te beluisteren op: vpro.nl/waarom

Archief 2019