Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 24 - 168. Dit kan zo natuurlijk niet

maandag 17 juni 2019

Zo’n twintig jaar lang theaterrecensent geweest. Altijd veel reacties mogen ontvangen van lezers: van makers, van de mensen om hen heen (impresario’s, regisseurs, collega-makers…) en van hun publiek natuurlijk. Overwegend positief, maar lang niet altijd en soms ging het er daarbij fel aan toe. Maar zo’n kritische reactie als ik maandag 20 mei in de Volkskrant las, is me tijdens mijn journalistieke loopbaan bespaard gebleven en dat vind ik toch wel heel erg jammer. De ingezonden brief:

Waarom staat er in uw krant geen recensie over de concerten van Anouk in de Ziggo Dome van eind april en begin mei? Daar waren twee keer zeventienduizend mensen. Ik zie soms wel recensies in uw krant over theatervoorstellingen waar drie mensen bij zijn. Bovendien is Anouk de beste zangeres van heel Nederland, misschien wel van heel Europa en ze krijgt in andere kranten vier of vijf sterren voor die concerten.
Nu ik toch bezig ben: ik raad de recensent aan om Anouk en haar Nederlandstalige album nog eens te luisteren. Want dat is geen twee sterren waard.
Ik denk dat ik papa of mama ga vragen om een abonnement op een andere krant te nemen, want dit kan zo natuurlijk niet.

Lena van Kruijsdijk, elf jaar

Archief 2019